====== Tokyo universities en NHL ======

//Woensdag 20 februari// 
(de dag dat ik het dagverslag schrijf voor de officiële bonsai site)

[[bonsai:foto:0220_tokyouni_nhl|Foto's]]

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5987.jpg?290|Glazenwasser abseilend.}}

In het teken van de laatste avond voor twee docenten, Paul Havinga en Dirk Heylen, ging er gisteravond een delegatie naar een karaoke bar in de buurt. In een prive ruimte werd er naar zeggen uitbundig gezongen en veel bier genuttigd. Bij terugkomst werd voor het hotel de jarige Stefan toegezongen, wat door de hotel manager niet zo gewaardeerd werd.

Het ontbijt in het hotel was zeer simpel opgezet. Een paar dikke sneden witbrood met jam en koffie of thee was zo ongeveer alles aan keuze. Er bestaat nog wat ontevredenheid bij de commissie over het gebrek aan luxe van het hotel. De handdoeken moeten bij de balie gehuurd worden en de douches zijn op de gang, waardoor we 's ochtends een probleem hebben met de beschikbaarheid.

We werden door de contactpersoon van de Tokyo Denki University opgehaald bij het hotel. Helaas moesten we een paar mensen achterlaten die niet helemaal in orde waren en een dagje in het hotel(bed) bleven. Onderweg kon al worden vastgesteld dat we ons prima zullen vermaken in Tokyo, de MacDonalds en Starbucks zitten namelijk vlak naast elkaar. Onderweg is het een hele drukte op het voetpad, waar ook fietsers langs moeten. Als wij daar dan met een grote groep lopen, is dat wel een beetje lastig af en toe. Ze gebruiken hun fietsbel niet, want doordat ze hun remmen niet smeren, maken de remmen een enorm piepend geluid, dan ga je alleen al voor het geluid een stap opzij. De gebouwen in Osaka en Kyoto waren voor onze begrippen al groot, niet alleen de hoogte, maar vooral de grote hoeveelheid hoge gebouwen. In Tokyo lijkt alles nog een stuk groter te zijn en overal wordt reclame gemaakt. Op kruispunten zijn de gebouwen voorzien van schermen waarop reclame wordt weergegeven of een videoclip wordt afgespeeld. Waarschijnlijk heel lucratief, omdat de enorme mensenmassa bij de oversteekplaatsen keurig voor rood blijft wachten en bij groen als twee vloedgolven door elkaar heen lopen. Als ze stil staan kunnen ze zich dus vermaken, met elkaar praten doen ze namelijk niet. Heel opvallend is ook hoe stil het is in de metro en trein, tot wij instappen tenminste. Helemaal als het druk is, is het een spel van boekje lezen, telefoon bedienen (beslist niet bellen), naar buiten staren of simpelweg met ogen dicht stil staan.

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5988.jpg?290|Stereo camera}}{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5990.jpg?290|Rescue robot}}

Na een eindje lopen arriveerden we bij een gebouw van de universiteit. Het niveau Engels ligt bij deze mensen al hoger dan we bij eerdere bedrijven tegen kwamen en ook de presentatie doet vermoeden van een hoge kwaliteit onderzoek. Het was al snel duidelijk dat de sprekers van meerdere universiteiten kwamen, van de Tokyo Denki University, de University of Tokyo, het Shibaura Institute of Technology, Sezaki Lab. University of Tokyo and Chuo University.

Allerlei demonstraties waren opgesteld, die wij in de pauze konden bewonderen. Onder andere een stereovision systeem die alleen de veranderingen ten opzichte van een begin plaatje vergelijkt en zo sneller de diepte in een frame kan berekenen. Dit lukt dan in bijna realtime, 18 frames per seconden. Het zou toegepast kunnen worden in beveiligingscamerasystemen, maar voor de diepteberekening is de resolutie aan de lage kant of de twee camera's staan niet ver genoeg uit elkaar. Ook in Tokyo zijn ze bezig met het in kaart brengen van social networks. In dit geval een fancy tool waarin we onze docenten konden zoeken in een spinneweb van namen. De gebruikte database is gevuld met citaten afkomstig van conferenties en artikelen.

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5991.jpg?290|}}{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5995.jpg?290|}}

Om aardbevingen te detecteren hebben ze een accelerometer die in de vloer kan worden gebouwd. Dezelfde sensor wordt in 'CoCo gebruikt om te bepalen of een persoon zit, staat, wandelt of rent. Ook op het gebied van robots zijn ze ook actief. Een rescue robot die een paar plastic bollen dropped met communicatiehardware en een fisheye camera om de omgeving te kunnen zien. Verder onder andere nog slippers die meten hoe je loopt, een magic surface die met magnetisme detecteert wanneer er een ander apparaat op ligt.

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5997.jpg?290|}}{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim5992.jpg?290|}}

De lunch was bijzonder goed, vergelijkbaar met een lunch van onze catering in Twente. Kleine sandwiches met vlees, ei, tomaat, maar ook met sla en slaatje. Nog wat fruit er bij en onze dag kon niet meer stuk. 

Na de lunch gingen we met de metro en bus naar NHK. Vanaf de bushalte wekte het bedrijf meteen al een speelse indruk. Op de gevel van het pand en in de ontvangsthal staan veel kleurige figuren en is er een uitstalling van een soort kinderthema. In de boarding room konden we allemaal om de grote vergadertafel zitten, luisteren naar het praatje van de PR-man van NHK. Leuk verhaaltje over de geschiedenis en hun grote aandeel in de High Definition standaard.

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim6001.jpg?290|NHK}}

Na het praatje werden we in groepen opgedeeld en gingen we naar kamers waar de temperatuur zoals gewoonlijk bij Japanse bedrijven ontzettend hoog stond. Een Engelsman die al 11 jaar in Japan bleek te wonen vertelde ons dat het altijd zo is in ruimtes waar Japanners verblijven. Hij heeft zelf een raampje open. We hebben een aantal presentaties van prototypes bekeken, zoals tv4u, een programma waarmee een beginnende gebruiker zijn eigen journaal kan opnemen met twee poppen als presentator. Met voice synthesizing van Microsoft wordt de tekst naar geluid omgezet en in het rechterpaneel kan de gebruiker zijn script schrijven. Dit script wordt in TVML opgemaakt, wat staat voor TV program Making Language. De mediaspeler voor TVML is niet open source, maar er is wel een freeware variant van te downloaden.

AdapTV is een nieuw concept waarmee NHK tv geschikt wil maken voor onder andere mobiele telefoons. NHK wil met AdapTV een context aware multi-output service creeren die zich richt op: - Display size aware, voor mobiele telefoons de belangrijke delen van een videobeeld fullscreen weergeven, zoals bijvoorbeeld de bal met de 2 spelers die erachteraan rennen in plaats van het gehele veld.
- Preference and importance aware, van televisie uitzendingen van het journaal van verschillende zenders alleen die onderwerpen laten zien waarin de gebruiker is geinteresseerd
- Handicap aware, de extra interactieve menu's die achter televisie uitzendingen worden meegestuurd worden met voice synthesizing opgelezen.

De meest imposante demo was die van de Super Hi-Vision, een bioscoop systeem met een video formaat van 7680 x 4320 pixels, dit is 16 keer het formaat van HDTV. In plaats van ons consumenten geluidsysteem van 5.1 of zelfs 7.1 heeft Super Hi-Vision een geluidsysteem met 22.2 kanalen verdeeld over 3 niveau's. Hierdoor kregen wij tijdens het ongeveer 10 minuten durende filmpje echt het gevoel alsof we in de film zaten. Van een deltavlieger tot een football wedstrijd, de beeldkwaliteit was ontzettend scherp en je waande je tussen het publiek. Bij de straaljagers die over vliegen, trilt de hele ruimte door de enorme subwoofer tubes die voor het scherm op de grond liggen. Hoogtepunten waren ook de twee tempels die getoont werden, de Rokuon-ji temple en de Hosen-in temple, en de lancering van een raket van Jaxa, waar we volgende week dinsdag zeer waarschijnlijk een bezoek aan brengen.

Bij terugkeer in de boarding room konden we nog een aantal vragen stellen, waarbij het niveau van de vragen stijgt en gelukkig ook het niveau van de antwoorden. De rit terug met de bus en metro was niet veel bijzonders, een beetje dommelen, praten en dergelijke. De docenten die maandag arriveerden moeten nog wel even wennen aan het links lopen. Aangezien de Jappanners op de weg links rijden, doen ze dat ook op de trappen bij het metrostation en op het voetpad. Het kaartjes systeem met de poortjes is ook even wennen, maar dat zullen ze snel genoeg oppikken, met de rest van de groep als voorbeeld. Het blijft nog steeds zoeken naar prullenbakken, in Japan hoor je niet op straat of in de metro/trein te eten, dus waarom zou je daar prullenbakken neerzetten. 

{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim6010.jpg?290|}}{{200802_bonsai:0220_tokyouni_nhl:hpim6014.jpg?290|}}

Terug bij het hotel konden we nog even omkleden, om vervolgens in de bus te stappen naar ons diner op de boot. Gelukkig gingen een paar mensen die ziek waren nu weer mee, maar was er ondertussen ook een zieke bij gekomen. Bij aankomst met de bus, bracht een als piraat uitziende ober ons naar de boot waar we, na onze schoenen uitgedaan te hebben, konden plaatsnemen aan tafeltjes. Het plafond was hoog genoeg voor de ober om zelfs nog te kunnen springen, maar voor de meesten van ons was het bukken. Na het eten konden we op het dek genieten van het uitzicht, Tokyo by night. Beneden werd de karaoke machine aangeslingerd, waarbij er uitbundig werd geschreeuw op I'm a barbie girl en Rudolf de rednosed reindeer. Het was helaas te snel voorbij. Terug in het hotel werd er nog wat gesurft op internet of koffie gehaald bij de mac.


~~DISCUSSION~~